Don't cry wolf! I'm really concerned about this new matter of Islamic fundamentalism in Denmark. I think it is turning to a serious problem and yet the Danish authority is not acting wise. Using metaphor such as Nazi-like and addressing the wrong points don't help the situation at all but it may make some dickhead eventually do some stupid thing like the guy who killed the German filmmaker. On the other hand lack of knowledge about the problem itself and off-the-cuff, emotional statements such as "imams [... should...] interpret Islam in relation to the Danish society" which is not only ridiculous but also could not be supported by the Danish law make the situation just worse in my opinion. Bertel Haarder says "Muslims must be free to elect their own imams." Is he kidding?
I hope I’m not giving a wrong impression. I am just worried that one day I might be killed in Copenhagen, drinking a beer, because some religious figure has given order to kill the beer drinkers.

OK, I'm gonna be very serious about the Integration Minister, Mr. Bertel Haarder's opinion for the first time. He has said "Well educated Muslims should take the lead in developing a democratic form of Islam which is more in keeping with our own democratic society." in reaction to some Muslims who claimed recently that the support stoning pnalty for adultery and stuff like that.
In my opinion it comes down to the very simple situation wheather any of those Islamic laws are being practiced by Muslims in Denmark or not. Stoning might be a too extreme example that is not likely to happen, but many other Islamic rules could be practice in Denmark. It is important that the Danish law forsee and provide rules for such thing when happens in case. Because one can't charge peopel for opinion. The question is whether the Dansh law could be applied when an Islamic law is practice which is against the moder society. It is a mater that the Judical Ministery should be more concerned about it than Intergration Ministry. I guess there is already a rule that prohebts the secomsition of girls which is practiced by some African. I is hard to discuss whether it is right to do this trible aincient African thing. It is not even important that someone has the opinion that girls should be sircomsised. The important thing is that there has been forseen a rule for such thing in Denmark. Some may disagree and try to change the rule in a legal process. But It is a rule which could be refered to when such case happen.

So imagin a woman is stoned in Denmark for adultery. I guess that current Danish law can only punish the murderer according to the rules od murder. But in this case we are in a situation that goes beyond just a murder. It is different than someone killing someone for whatever reason. In such case we are confronted with the clash of two kind of "laws", the Danish and the Islamic law. Islam says that the murderer is right. Stomimg adulterous is also ruled in Bible. We do not consider that a problem, because it is an old and abandoned rule in Moder Christian societies. So there is no judical question when i.e. a priest claims that adulterous should be stoned. We don't need to call him to be modern and stop saying bullshit. Because the very law of his own society will fries his ass if he practice his opinion. Of course the same rule could be applied when a Muslim practice stoning in Denmark for instance. What I am saying is that Islamic rules should be as alien and uncountable in Denmark as the old rules of Bibe is.

Make a "moder version of Islam" means being Muslim no more. Just like Danish "moder versin of Christianity" which is not Christian any more. Now it is a matter of debate that peopel would challenge the opinion of those peopel who are fund of stoning and hand-cutting. I dont think you can ask them to be more modern. We could just discuss the idea itself. whenever they do what they say, then police will arreste them; simple, huh?

Whether it is good or bad to cut some thiefs fucking hand is equally important to be discussed as it is to discuss wether police can torture some terrorist to get info. Now that we are really going back to the ancient time with our current global situation, it's a good idea to discuss this stuff.

I though noone read my weblog. Guess I was not writing the right type of stuff. Since I had a post about dildo, I'm receiving lots of feedbaks.

It seems that we were much more "modern" in the Middle Ages than today when the curch believed that the earth was the center of the univers. That belief seems to have been dismissed but the new science with it's "modern techniques" still believe that Europe is the center of the univers. So they are still discussing who FIRST discovered the New World, America.
"Danish experts will travel to the United States this week to study a controversial parchment said to be the oldest map of America and which, if authentic, would support the theory that Vikings discovered the New World five centuries before Columbus."
But wasn't it the native American, so-called "Indians" the first ones who discovered the "New World?" Or they were so stupid that they never discovered the place they lived in?

آقای ِ بهرنگی، تولدت مبارک

This text was first published on Gooya sometime on October 2004.

آقای ِ بهرنگی، تولدت مبارک
نوشته ی ِ وحید عوض زاده

سیزده سال پیش. 1370 ایران. یعنی من بایستی 16 سالم بوده باشد. یعنی من بایستی مشغول ِ ساختن ِ اولین فیلم ام، "همیشه سبز" بوده باشم و همین نشان ِ این واقعیت است که من هنوز نامه ی ِ حمزه فراحتی و مقاله ی ِ فرج ِ سرکوهی را در آدینه ـ که دروغ ِ تاریخی ی ِ"شهادت ِ" صمد بهرنگی را فاش کرد ـ نخوانده ام. اگر نه که چطور می توانستم "همیشه سبز" را ساخته باشم؟ فیلمی که قرار بود با شعری از سیاوش ِ کسرایی آغاز شود:
"هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز
این آسمان ِ غمزده غرق ِ ستاره هاست."
شعر ِ سیاوش ِ کسرایی با توصیه ی ِ "خیرخواهانه ی ِ" تهیه کننده یعنی مسئول ِ انجمن ِ سینمای ِ جوان از تیتراژ ِ فیلم حذف شد. اما آن فیلم همچنان به "ستاره ها" معتقد بود و فکر می کرد که آسمان غرق ِ ستاره هاست؛ یا که بایستی باشد. چرا که سازنده ی ِ آن فیلم نوجوانی بود که کودکی اش را با اسطوره ی ِ صمد بهرنگی و امثالهم گذرانده بود. کودکی که قصه های ِ صمد را دوست نداشت ولی نمی توانست به خودش راست بگوید. چرا که اسطوره بزرگ تر از این حرف ها بود. آن کودک نمی توانست با خودش روراست باشد که بگوید ترجیح می دهد وقتش را به تماشای ِ مایکل جکسون روی ِ صفحه ی ِ پُر برفک ِ تلویزیون ِ باکو بگذراند. مایکل جکسون در چشم آن کودک "ستاره" نبود. آن کودک مضمونی به عنوان ِ "پاپ استار" را نمی فهمید چرا که چنین مضونی به برکت ِ انقلاب ِ 57 از زنده گی ی ِ روزمره اش حذف شده بود. "ستاره" های ِ او کسانی چون صمد بهرنگی، احمد کسروی، خسرو گلسرخی، سعید ِ سلطانپور و ... بودند. آن کودک حتا نمی توانست با صدای ِ بلند بگوید که از موسیقی ی ِ صادق ِ آهنگران خوشش می آید. پدرش یک بار او را به جرم ِ این که پول تغذیه ی ِ دبستانش را صرف ِ خریدن ِ کتاب ِ نوحه ی ِ آهنگران کرد توبیخ کرده بود. در همان سال هایی که آن کودک سرگرم ِ خواندن ِ کتاب های ِ غیره مجازی بود که بازمانده گان ِ زندان رفته ی ِ دهه ی ِ 60 از پسله درآورده بودند و نا و نم کج و کوله شان کرده بود، جایی بین ِ کودکی و نوجوانی، اولین بار لابه لای ِ اوراق ِ نوشته های ِ بهرام ِ بیضایی "ستاره"ها شروع کردند به رنگ باختن. در نوشته های ِ بیضایی همه قهرمانان، حماسه ها، اسطوره ها، افتخارات ِ تاریخی و ... مورد شک و تردید قرار می گرفتند. دیگر هیچ کس قهرمان محسوب نمی شد مگر اینکه جمع بر سر ِ دروغی توافق می کردند. من بایستی 13 سالم بوده باشد وقتی که اولین باربا آ ثار ِ بیضایی آشنا شدم. وقتی در سن ِ 16 ساله گی و درست پس از ساختن ِ "همیشه سبز" برای ِ اولین بهرام بیضایی را ملاقات کردم، هنوز سوآلی ذهنم را می خلید، بی آنکه رویش را داشته باشم از بیضایی بپرسم "چرا شما هیچ وقت عضو ِ حزب ِ توده نبودین؟ چرا شما هیچوقت زندون نرفتین؟" چرا که زندان رفتن لازمه ی ِ روشنفکری بود.
از خودم می پرسم که چطور می شود من "عیار ِ تنها"، "اژدهاک"، "حقیقت و مرد ِ دانا" را خوانده باشم،"، "مرگِ یزدگرد" و "غریبه و مه" و... را دیده باشم (به این ها اضافه کنید کامو و کافکا و هدایت و ...) اما همچنان در فیلم ِ کوچک ِ خودم ـ حتا با حذف ِ شعر ِ کسرایی ـ چیزی را تصویر کرده باشم که سراسر متأثر از اسطوره های ِ "مبارزه"ی ِ چپ ِ ایران باشد. شاید بایستی کمی سوآل را دستکاری کنم: چه حادثه یا حوادثی باعث ِ تغییر ِ نگاه ِ من شد؟ یعنی چرا درست در سن ِ 17 ساله گی اسطوره های ِ سابق، دیگر اسطوره نبودند، "مبارزه" دیگر هیچ معنای ِ هیجان انگیزی نداشت و زندان رفتن نه یک افتخار که وهنی بود به انسانیت ِ انسان؟
الان که به آن روزها فکر می کنم، عوامل ِ بسیاری در تغییر ِ جهان ِ آن نوجوان دخیل بودند. اما ضربه نهایی و مهلک به بنای ِ آن اساطیر را افشای ِ دروغ بودن ِ "قتل"ِ صمد بهرنگی زد که توسط ِ فرج سرکوهی و آدینه برای ِ اولین بار رسما ً منتشر شد (هر چند که خودِ سرکوهی بعدها به اسطوره بدل شد). واکنش ِ اولیه ی ِ من ناباوری بود. همان طور که مرسوم ِ ماست، می خواستم به هر طریق از باور ِ این حقیقت که صمد بهرنگی در حال ِ "آشنا کردن جان به جان آفرین تسلیم کرده" طفره بروم. ولی موضوع غیر ِ قابل ِ طفره رفتن بود. چاپ شدن ِ مطلب در آدینه در آن سال ها خود معیار بر درستی ی ِ قضیه بود. آدینه و دنیای ِ سخن تنها مجلات ِ روشنفکری ی ِ آن روزگار بودند. دلیلی نداشت که تنها پایگاه ِ روشنفکری به خودش بتازد. ولی آدینه همه خطر را به جان خرید و پرده از حقیقت برداشت (چقدر سخت است نوشتن ِ این کلمه: حقیقت!)
از آن روز به بعد دیگر نتوانستم و نمی توانم به هیچ توافق ِ جمعی ای اعتماد کنم. حتا اغلب ِ اوقات به افکار ِ خودم هم شک می کنم. گاه این شکاکیت بسیار آزار دهنده است و تا مرز ِ فلج کردن ِ زنده گی ام پیش می رود. مثلا ً حتا نمی توانم مطمئن باشم که همه ی ِ منظورم را دارم اینجا درست بیان می کنم. اما این خصلت که از همان شماره ی ِ مجله ی ِ آدینه ـ و تحت ِ تاثیر ِ آثار ِ بسیاری از نویسنده گان و روشنفکرا ن ِ وطنی و اجنبی ـ در من شروع به رشد کرد حداقل باعث شد که بتوانم نهایتا ً دست از تنفر بردارم. من به مدت ِ مدیدی علنا ً عصبانی بودم. یعنی نمی توانستم اسم ِ صمد بهرنگی را به زبان بیاورم بی آنکه چند ِ فحش ِ چارواداری حواله ی ِ حضرت اش و همه ی ِ آنان که "اسطوره ی ِ صمد" را ساختند کرده باشم. همه ی ِ این سال ها از خودم و روشنفکری ی ِ مصلحت طلب عقم نشسته و همه اش فکر کرده ام به کودکی ام خیانت شده. من از داستان های ِ صمد در کودکی لذت نبردم. اینکه بلورخانوم ِ "همسایه های ِ" احمد محمود "تنکه پاش نمی کرد" بسیار جداب تر از جانوران ِ سیاه ِ کوچک ِ آبزی ای بود که چهره ی ِ جدی ی ِ بزرگترها هنگام ِ خواندن اش آن ها را مهم جلوه می داد. جدیت و اهمیتی که مثل ِ همه ی ِ چیزهای ِ بزرگترها غیر ِ قابل ِ پرسش بود و بایستی بی چون و چرا پذیرفته می شد.
من پس از افشای ِ "توطئه ی ِ صمد" دیگر چیزی از او نخواندم. عصبانیت مانع می شد که بتوانم بدون پیشداوری به نوشته هایش نگاه کنم. این عصبانیت و انزجار تا همین امروز با من بوده است. اسطوره ی ِ صمد می توانست باعث مرگ ِ من بشود اگر من هفت ـ هشت ـ ده سالی زودتر به دنیا آمده بودم؛ مرگی که هیچ اثری در زنده گی ی ِ هیچ کس نمی توانست داشته باشد. من حتا نمی خواهم زنده گی ام تأثیری در چیزی داشته باشد.
نسل ِ من در ایران تاوان ِ دروغ ها، مصلحت ها، زدوبندها و حماقت های ِ روشنفکری ای را می پردازد که اسطوره اش صمد بهرنگی و امثالهم است. این "صمد بهرنگی" بسته به پایگاه ِ سیاسی ـ اجتماعی ی ِ افراد اسم ها ی ِ مختلفی دارد: گاه حسین ِ فهمیده است گاه غلام رضا تختی، گاه امام حسین است گاه پوریای ِ ولی یا هر اسم ِ دیگری که دارد.
این که نوشته های ِ صمد بهرنگی ارزش ِ ادبی دارند یا نه و بررسی ی ِ جایگاه ِ نوشته های ِ او در تاریخ ادبیات ِ ایران مقوله ایست جداگانه. چه آن آثار با ارزش باشند یا نباشند، در این نکته شکی نیست که اسطوره ی ِ صمد ِ بهرنگی اهمیت و نقش ِ بسیار کلیدی در روشنفکری و افکار ِ عمومی ی ِ ایرانیان دارد. در سیر ِ هر خود اندیشی ای، افراد و جوامع ناگزیر از روبروشدن با تصویر ِ واقعی ی ِ خود هستند. در این راه روشنفکران نقش اساسی را در پرده برانداختن از این تصویر دارند. باید به خاطر داشته باشیم که شیوه و عوامل ِ این پرده برانداختن خود در سیر ِ تاریخی ی ِ خویش پس از چندی به حجاب ِ جدیدی تبدیل می شود، ضمن اینکه "آن تصویرِ پس ِ پرده" هم از مقوله ی ِ اذلی و ایستا نیست و مدام در حال ِ تغییر است. تأویل ها و تفسیر های ِ ما پایگاهی جز تجربیات ِ شخصی و منطق ِ عصر ِ ما ندارد. و چنین است که برای ِ بی پیرایه تر دیدن ِ تصویر ِ خودمان لاجرم بایستی از تعدد ِ لایه های ِ مستور کننده ای که بین ِ شناسا و امر ِ مورد ِ شناسایی وجود دارد کاست تا بتوان از نزدیک ترین فاصله به خود و جهان نگریست.
به همین منظور است که من این متن را می نویسم تا از شر ِ عصبانیت و انزجاری که نسبت به "اسطوره ی ِ صمد بهرنگی" دارم خلاص شوم تا بلکه بتوانم آثار او را بی واسطه بخوانم و با ذهنی بی پیرایه تر ـ بدور از پرستش یا انزجار ـ آن ها را بررسی کنم. تلاش ِ من این است که رابطه ی ِ مخدوش ِ صمد بهرنگی و خودم را ترمیم کنم و به او و آثارش ـ و از این طریق به خودم ـ زنده گی ی ِ جدیدی اعطا کنم. شاید بتوانیم با هم دوست شویم. آقای ِ بهرنگی تولدت مبارک.


السینور
4 اکتبر 2004
*********
در همين راستا «ماهى سياه كوچولو» هم اظهار داشته است كه ما اول «ماهى قرمز كوچولو»بوديم، در آب آلوده تهران تبديل به «ماهى سياه كوچولو» شده‏ايم. باور نمى‏كنيد برويد از صمدبهرنگى بپرسيد.
عمران صلاحی

Integration Minister Bertel Haarder is just trying to get all the fucking foriegner out of the cuntry by any means possible; even by employing them. Although that sucks in regard to the "integration process" but might provide good job opportunity on the other hand. The bad thing is one never learns Danish on this occassion and when returns to Denmark is in the same state of difficulty concerning finding jobs. But I don't think B. Haarder is thinking of any "return!"

"Students, unemployed, pensioners and other benefits recipients" should go fuck themselves! "The Liberal youth organisation's chairman, Claus Horsted, distanced himself from the proposal."

I was just introduced to this trick by a German freak: "This is UNBELIEVABLE!!!!!!. . . but do it before Google fixes it.
1) Go to www.google.com
2)Type in "weapons of mass destruction" but don't hit the enter button.
3) Instead, hit the "I'm feeling lucky" button next to the normal Google "Search" button
4) An "ERROR MESSAGE" appears. READ THE ERROR MESSAGE CAREFULLY.
Read the WHOLE error message "

"[Chorus:]
We fuck the world, we fuck the children
We are the ones who make a brighter day"

A Danish judge was arrested singing the song above.

Guess what! The plastic inflatable guy in the picture is called Mustafa!

Are sex toys really sexy or is it just another steriotype. Or as this fellow says ther are "products to help people have a healthy and happy love life?"
I have alwaye found these stuff bizzar, rather funny than sexy. Imagin all those lather and metal shit. Ain't you guys afraid that your dick might get stuck in one of those zippers?
However it looks cool ob Punks, not sexualy though. Check this out too!

Does anyone know where one should hit to get fired? Because the Supreme Danish Court ruled that an employer may not automatically dismiss an employee who has hit a colleague in the stomach.

While that goes on "Employment Minister, Claus Hjort Frederiksen, is currently drawing up a [fucking] new equality protection law containing [pretty fucking] more precise definitions of what [the fuck] constitutes sexual harassment in the [mothafuckin'] workplace.
Harassment will be [fucking] defined as any [damn fucking] form of verbal behaviour with [fucking] sexual under[fucking]tones that may be perceived as insulting or create an un[fuckin']comfortable atmosphere for [any mothafucka] employees.

Once I was taught a technique of masturbation that is you sit on your hand for a while till it goes numb. Then you jerk off with the same hand. Since it is numb and you don't feel your hand, you might as well imagine it is someone else's hand and hence enjoy more!
That reminds me of the kind of "confusion" Quentin Tarantino talks about that it is pleasant sometimes to make the audience deliberately confused, but they must feel they are "in good hands." It is as if we sit on the audience mind to numb their brain's cognitive center in order to give them more pleasure. It is as if they can imagine that it is not their mind that is involved in the film, but something rather beyond their comprehension.