Friday, December 31, 2004

Oh now I understand why people say the Danish weather is depressing. I remember I saw this sight and took this picture in the last summer. It was just out of my window. I had almost forgoten that the sky is or supposed to be blue!

That's how it goes these days


This is how it goes these days: like a cucumber!
Vahid Evazzadeh - 2004 Elsinor

Labels:

What's happening? Am I getting old or something? Or is it just this new-year-shit that always makes me down?
I went to see a band today for which I might make a video. I was there and there were beers and I drank none! Imagine that. And then the bassist asked me if I could roll a joint for him. I said, "sure." But then refused to smoke! Guess I gotta go to the doctor or something. I never knew one would, should or even could say No when there is druges going on. That was strange of me.
So I told them that "you guys ought to hire me in the band; you rock and I roll for you!"
So I'm having the quitest new year now and am kinda happy about it. Last year I had a New Year's Eve which lasted about three days nonestop wildness. Enough's enough.

چند کلمه با آقای ِ ابطحی

متن ِ زیر پس از انتشار ِ مطلب ِ آقای ِ ابطحی در وبلاگشان ـ که اکنون از کار افتاده ـ نوشته و برای ِ سایت گویا فرستاده شد. ولی سایت ِ گویا ـ که گاه چیزهایی از من منتشر من کند ـ به هر دلیل از انتشار ِ این متن خودداری کرد.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چند کلمه با آقای ِ ابطحی
نوشته ی ِ وحید عوض زاده

آقای ِ ابطحی
من متاسفانه نمی توانم بپذیرم که شما فقط "محمد علی ابطحی" هستید، حتا در وبلاگ ِ شخصی تان. نمی شود و نباید فراموش کرد که شما جزئی از ارکان ِ قدرت ِ سیاسی ی ِ جمهوری ی ِ اسلامی هستید و لاجرم مسئول. این که حالا بر حسب اتفاق حضرت ِ عالی آدم تُپل ِ خنده روی ای هم تشریف دارید چندان تغییری در اصل ماجرا ایجاد نمی کند.
در یادداشت ِ کوتاه ِ شما خواننده دچار این احساس می شود که جناب عالی گویا همین چند دقیقه پیش از کرات ِ دیگر به ایران وارد شده اید و کاملا ً از وضع ِ موجود بی خبر بوده اید و به همین واسطه از شنیدن ِ اینکه افراد را در زندان های ِ ایران شکنجه می کنند دچار حیرت گشته اید و با تعجب فرموده اید که "خدا کند دروغ باشد." می گویند ملایی وضو ساخته، به مسجد می رفت. ناگهان سگ ِ ولگردی خودش را جلوی ِ ملا تکاند و آب ِ بدنش را بر روی ِ وی ریخت. ملای ِ مربوطه که حال و حوصله ی ِ وضوی ِ دوباره نداشت، فرمود: "انشا الله که گربه بود!" حالا حکایت ِ شماست. این چیزهایی که شما "افشا" کرده اید را هر کودک خردسالی هم می داند. این ها نه تنها دردی از کسی دوا نمی کند بلکه ای بسا موجب ِ تشدید ِ فشار بر این وبلاگ نویسان هم بشود، در مملکتی که حتا رئیس جمهورش لولوی ِ سر ِ خرمن است و شما هم معاونش.
چرا فکر می کنید که "از همه وحشتناک تر" فشار آوردن بر دخترک ِ بی دفاعی ست برای ِ اعتراف به داشتن ِ رابطه ی ِ جنسی با دوستان ِ "سرشناس ِ سیاسی ی ِ اصلاح طلب" ِ شما؟ انگار نه انگار آنکه شکنجه شده آن خانوم است و نه دوستان ِ شما. نه آقا، وحشتناک تر از همه این است که در ایران همین که آدم پایش به هر مکان ِ قضایی یا انتظامی رسید باید فاتحه ی ِ آرامش و احترام و حقوق شهروندی و ای بسا حق ِ حیات را خواند. زندانی ی ِ سیاسی که هیچ، آدم بایست دعا کند که حتا برای ِ تصادف راننده گی هم هجبور به رفتن به کلانتری نشود.
اصلا این ملاقات ِ شما با این وبلاگ نویسان برای ِ بازرسی و پیگیری ی ِ آنچه بر ایشان گذشت بوده یا شبهه ـ بازجویی ای برای ِ مطمئن شدن از پاک ماندن ِ دامن ِ ملکوتی ی ِ خود و دوستان تان حتا پس از آن همه شکنجه و توهین و تحقیر که بر این جوانان رفت. اصلا ً شما خجالت نمی کشید در کشوری صاحب ِ مقام هستید که داشتن ِ رابطه ی ِ جنسی جرم ِ سیاسی محسوب می شود؟ کلمه ی ِ "تجاوز" در نوشته ی ِ شما یعنی چه؟ یعنی اگر دختری دوست پسر داشته باشد، مورد ِ تجاوز قرار گرفته است. دایره ی ِ لغات ِ شما آدم را یاد همان بازجوها می اندازد.
این که شما بابت ِ حقوقی که از بیت المال ِ مملکت می گیرید حالا تحت ِ عنوان ِ دهن ـ پُرـ کُن ِ "هیات ِ نظارت بر اجرای ِ قانون ِ اساسی" مجبورید هر از چندگاهی سری به زندان ها بزنید و غیره به خودتان مربوط است. ولی اینکه عوض ِ اقدام ِ مقتضی در مواردی چون بازداشت ِ وبلاگ نویسان به اداـ اطوار ِ روشنفکری متوسل شوید، جز تظاهر و خود را به کوچه ی ِ علی چپ زدن چیزی نیست.
این که چطور در زندان ها از این افراد اعتراف گرفته اند و به توبه واداشته اند مطلب پیچیده و پنهانی نیست. آن چه مهم است و شاید از عهده ی ِ شما برآید رسیده گی به این موارد ِ نقض ِ حقوق ِ بشر است. اگر کاری از دستتان بر نمی آید، لطفا ً چس ناله هم نکنید و دعا نکنید که "خدا کند دروغ باشد" و نگران ِ جواب دادن به "مردم و تاریخ" هم نباشید.

موخره: بنده هر روز صبح که از خواب بیدار می شوم به خودم می گویم که "بی خیال ِ سیاست؛ تو رو سننه." ولی انگار نمی شود کاریش کرد.

Labels:

Monday, December 27, 2004

سرد ملی ی ِ افغانستان قرار است به زبان ِ پشتو باشد. اصلا ً یک آمار دقیق از نسبت ِ جمعیت ِ پشتو زبان ها با فارسی زبان ها یا آن چنان که افغان ها خود می خوانند دری زبان ها وجود دارد؟ به گمان ِ من یکی از عوامل ِ مهم در اجتناب از درگیری های ِ قومی در کشوری با این تنوع ِ اقوام و به خصوص در چنین موقعیتی که کشور ِ افغانستان در آن است، به رسمیت شناختن ِ همه ی ِ وجوه ِ این تنوع ست.
I have never had the advantage of traveling illegally. But it makes no difference at all because there is almost no check-point in Europe anymore. So I advise the human trafficers to use Easy Jet instead of the company Eurolines. It's fast and funnier. How ever Eurolines may get pissed off. For "coaches are filled with illegal immigrants with no visa and no passports and that they are making a lot of money on illegal immigration."
I have always wondered what the title Clockwork Orange means.I had not seen the film till couple of days ago. But seeing the film did not make it easier to understand what this title means. Then I found this page that says: "As the Author-within-the-novella (F. Alexander) and later the Droog Alex himself, uses the term, a clockwork orange is the result of society's socialization of man from a sweet and oozing thing of God into a Mechanical Creation. Burgess explains that this name is taken from old-London slang (not quite Nasdat) for a bizarre thing that is "queer to the limit of queerness." For this purpose, the translated titles, specifically the later-on and really quite incorrect ascription of Maylay (shudder, shudder) just don't capture Burgess' Cockney intent."


Sunday, December 26, 2004

In response to two of my privious posts, my friend Jesper wrote to me: "Well, theres a new wave of old. Denmark and Scandinavia reformed the school system in the 60s and 70s - from what was called the Black School to a more lose kinda school. This meant that the kids no longer were supposed to learn things by heart but rather rationalize and asess the material themselves. A different pedagogy, which also meant that teachers no longer were allowed to hit, and the kids no longer should stand up in classroom and say Mam and Mr.Recent years the abilities of Danish kids have reached a low compared to other countries (reading, math, nature-science). And the answer to solve this pseudo-problem? Disciplin! And as we all know concering people living in Ghettoes, we can take a step further - they dont qualify for real Danes anyway - and violate whatever rights we see fit."
Jesper goes on thus: "With regards to Menachem Begin as terrorist, its old news so to speak. But quite usefull. The Israelis, and espicially Begin, denied for a long time to negotiate with Arafat due to his status as terrorist. When the pre-Oslo talks started in Madrid 1991, Arafat was not at the table. And Begin started out by saying that he did not wish to talk directly to the Palestinian delegation, as he "did not negotiate with terrorists".One of the Palestinian delegates then pulled a poster, which he showed to the people at the meeting. The original the poster read that Begin was wanted for terrorism by the British Mandate in 1948.Begins face turned sour, as the Palestinian delegate replied: "We have to."
I just run to this text which is a response to my little writing on Samad Behrangi. My text which had appeared first on Gooya was a rather sentimental out-burst about something I had carried with me for many years.
The response, written by Nader Sani, among other points claims that the revealing letter on Behrangi's death has been fabricated by the Iran Intelegance Service and put in the magazine Aadine.

Thursday, December 23, 2004

Gary Oldman in Leon

"Children in immigrant ghettoes should be required to go to school all day", the Social Democrats said this morning.

Shoot them mothafuckas if they don't go to school! "Kids should be in the school!", says Garry Oldman.

Terrorists are assholes. You know why? Because they don't attack Denmark and this is not good for Danish pride; that's an insult. Denmark is a very very key country in the world affairs and it is not clear why the terrorists do not recognize this fact and put some bomb here. This has made lots of peopel disappointed. I suggest that a special budget be appointed through Danish Parlament to educate the terrorists and make them aware that Denmark is an important anemy of terrorists and so they should attack it. I mean Denmark has 500 troops in Iraq at least. Why these stupid terrorists don't understand. Mr. Prim Minister is angry due to their stupidity. Worse than that why Danish peopel don't believe the government? We are under attack!!!!

But don't worry now. We are achiving the goal. "The general election will require us to introduce the most comprehensive security measures ever," a Copenhagen police spokesman told reporters. And one of the reason is "the Danish general election will coincide with the election in Iraq."

Wednesday, December 22, 2004

King David Hotel in Jerusalem after the terrorist attack by the Irgun Tseva'i Le'ummi  On July 22, 1946


It's funny to know that the word "Terrorist in the modern sense dates to 1947, especially in reference to Jewish tactics against the British in Palestine." It's also interesting to know that "the bombing of British headquarters at the King David Hotel in Jerusalem--a "terrorist" bombing, of course, [...] was carried out by a man who was later to become Prime Minister of Israel, Menachem Begin" who writes in his memoirs, "three telephone calls were made to warn of the bombs, but the hotel was not evacuated."
It was an attack orgnozed by the so-called Zionist rebel group Irgun Tsvai-Leumi (Military-National Organization) that existed in the early 20th century.
To learn abou the British Mandate of Palestine (see also this page) this documentary film, Promises and Betrayals is a good source which shows how the British left behind a confilict after they had to leave the Middle East.
در بی هدف بودن و سرگردانی ی ِ اپوزوسیون ِ ایران ـ حتا روشنفکری ـ همین بس که ماخذ ِ مشروعیت ِ سیاسی ِ اندیشه هایش حسینعلی منتظری ست.

Tuesday, December 21, 2004

کوتاه درباره ی ِ تئاتر ِ پارس واداره ی ِ تئاتر

The text below first was published on Gooya. It is about the closer of Pars Theatre and the Theatre Office in Tehran.


کوتاه درباره ی ِ تئاتر ِ پارس واداره ی ِ تئاتر
نوشته ی ِ وحید عوض زاده

چند روزی ست که نام ِ تئاتر ِ پارس بر سر ِ زبان ها افتاده است؛ آن هم به واسطه ی ِ پلمپ شدن ِ درش. اداره ی ِ تئاتر را هم دارند تعطیل می کنند. با وجود ِ اینکه هر دوی ِ این اماکن جزو ِ تاریخ تئاتر ِ معاصر ِ ایران محسوب می شوند، با این حال مالکیت ِ هیچ کدام شان به تئاتر تعلق ندارد. سیاست های ِ فرهنگی ی ِ جمهوری ی ِ اسلامی (اگر اصولا ً چیزی به این عنوان وجود خارجی داشته باشد) چنان مغشوش وبی دروپیکر است که دیگر آبی از استدعا و التجا به مسئولین ِ دولتی گرم نمی شود. حضرت ِ الملتجاء الاسلام والهنرمندان آقای ِ خاتمی هم همین روزها از حضور ِ ملت ِ همیشه در صحنه مرخص می شوند و می روند پی ی ِ کارشان و علی می مونه و حوصش! در این جا می خواهم با استناد به "یک سوزن به خود، یک جوال دوز به دیگران" نقش ِ عنصر ِ بی توجهی و کوتاهی ی ِ خود هنرمندان ِ تئاتر را در ماجرای ِ بسته شدن ِ تئاتر ِ پارس و اداره ی ِ تئاتر گوش زد کنم. البته واقفم که نمک پاشیدن بر زخم در این مواقع کار ِ چندان خوش آیندی نیست به خصوص که من فی الواقع بیرون ِ گود هم نشسته ام. با این حال فکر می کنم تا آن سوزن ِ کوچک را به خودمان نزنیم، فرو کردن ِ جوال دوز به مسئولین همان حکایت ِ میخ ِ آهنین و سنگ است.
اولین مسئله این است که چرا اصلا ً این مکان ها اجاره ای ست. آدم که بخواهد مغازه ی ِ لامپ فروشی هم باز کند اول ملک ِ مربوطه را می خرد. اینکه روزی روزه گاری تئاتر ِ پارس مصادره شده و بعد هم مثل ِ غنایم ِ جنگی تقسیم شده که دلیل نمی شود تا ابد الدهر هم در به همان پاشنه بچرخد. کدام یک از ما اهل تئاتر در این سال ها یادش بود که ساختمان ِ اداره ی ِ تئاتر اجاره ای ست؟ اصلا ً از این امر آگاه بوده ایم؟ خب معلوم است وقتی آدم از چیزی حتا خبرنداشته باشد این وضعیت هم پیش می آید که به ناگاه ده روز مهلت به آدم می دهند که ساختمان را تخلیه کنید. در ظرف ِ ده روز چه می شود کرد؟ ضرر ِ این همه سال غفلت را که نمی شود ده روزه جبران نمود. هر روز شکایت می کنیم که دولت تالار ِ جدید نمی سازد. تالار ِ نو پیشکش؛ این جمع ِ عریض و طویل ِ تئاتر حتا یک بار به این فکر نیفتاد که دولت را وادار کند که این مکان ها را به نام ِ تئاتر ثبت کند. خانه ی ِ تئاتر در این مدت چه کرد؟ تشکیلات ِ صنفی درست ِ که قدرت ِ اجرایی ی ِ چندانی ندارد ولی خانه تئاتر می توانست عوض ِ دعواهای ِ خانه گی، از قدرت ِ جمعی ی ِ تشکل ِ هنرمندان استفاده کند و مرکز هنرهای ِ نمایشی را وادار کند که به جای ِ حرام کردن بودجه ی ِ تئاتر بالای ِ دعوت ِ مزخرف ترین نمایش های ِ فرنگی، وضع مالکیت ِ همین معدود امکانات ِ تئاتر را روشن کند. ولی مشکل در این جاست که اهل ِ تئاتر ایران اعتقادی به قدرت ِ تشکیلات ِ صنفی ندارد چرا که لاس زدن ِ پشت ِ پرده با مسئولین نتیجه ی ِ بهتری دارد تا درخواست ِ جمعی؛ که ممکن است به کوچک تر شدن ِ لقمه ی ِ ما منجر شود.
در طول ِ هشت سال گذشته امکانی پیش آمد که تئاتر رونق پیدا کند. بسیاری عقیده داشتند که مسئولین ِ این دوره با حسن نیت به تئاتر نگاه می کنند. چه به حسن ِ نیت ِ این حضرات معتقد باشیم یا نه، باید اذعان داشت که این دوره یکی از پربارترین دوره های ِ تئاتر ِ ایران بوده است. در این دوره نمایش هایی بر صحنه آمدند که نه تنها در همه ی ِ دوره ی ِ بعد از انقلاب بی سابقه بودند، بلکه از نظر کیفیت ِ نمایشی جزو ِ برترین تولیدات ِ نمایشی ی ِ همه تاریخ ِ ایران به شمار می آیند. در پس ِ این تحول غالبا ً هنرمندانی بودند که در همه ی ِ سال های ِ پس انقلاب ِ فرهنگی اجازه ی ِ کار نداشتند. اما فرصت این هفت ـ هشت سال چنان کوتاه بود و نامطمئن که حتا هنرمندانی که تجربه ی ِ دوره ی ِ خفقان ِ دهه ی ِ شصت و اوائل ِ هفتاد را از سر گذرانده بودند، به این فکر نیفتادند که از موقعیت استفاده کرده و مقدمات ِ شرایطی را فراهم کنند که بتواند در مواقع ِ غیاب ِ آن "حسن ِ نیت ِ مفروض" از حرفه ی ِ تئاتر محافظت کند. در این جا باز هم با چند مشکل ِ اساسی مواجهیم. تئاتر در ایران تنها برای ِ تعداد ِ بیسار اندکی "حرفه" محسوب می شود؛ هر چند که ادعای ِ "حرفه ای" بودن گوش ِ فلک را کر کرده است. بازیگران معمولا ً اوقات ِ فراغت شان از تلویزیون و سینما را صرف ِ تئاتر می کنند. البته حق هم دارند، ملت بایستی نان بخورند. آن معدودی هم که واقعا ً پیشه ی ِ دیگری جز تئاتر ندارند هم آنقدر کم سن و سال هستند که دست شان به جایی بند نیست تا بتوانند حداقل تئاتر را در سیستم ِ اداری ی ِ ایران به عنوان ِ "شغل" ثبت کنند. سوءتفاهمی با نام ِ "پیش کسوتان" هم قوز ِ بالا قوز شده. باز هم از دولتی ی ِ سر ِ همین سال های ِ پس از دوم ِ خرداد دیدیم که واقعیت ِ تئاتر این پیش کسوتان چیزی بیش از گنجینه ی ِ میراث فرهنگی نیست. یعنی هر چند که از لحاظ ِ تاریخی و فرهنگی بایستی این بزرگان را ارج نهاد، اما واقعیت این است که بدنه ی ِ فعال ِ تئاتر امروز ِ ایران را جوانانی تشکیل می دهند که متولد ِ سال های ِ حوالی ی ِ انقلاب هستند و معدودی کمی مسن تر. به بدنه ی ِ جوان هر روز افراد ِ جدیدی اضافه می شود، تا آن جایی که با این که من تنها سه سال است ایران را ترک کرده ام، هر روز اسامی ای را در اخبار تئاتر می بینم که قبلا ً نمی شناختم.
چه کسی بایستی مدافع ِ حقوق ِ اهل ِ تئاتر باشد؟ البته می شود منتظر ِ قهرمان یا قهرمانانی ایستاد وبه یک آینده ای زیبا دل بست یا منتظر ِ معجزه ماند. اما اگر به این راه ها اعتقادی نداریم می شود برای ِ شناسایی، حفظ و توسعه ی ِ وضعیت ِ تئاتر ایران تلاش کرد. اولین قدم در این راه این است که با خودمان صادق باشیم و به این سوآل جواب دهیم که واقعا ً چقدر تئاتر برایمان مهم است؛ به دور از همه ی ِ توهمات و تعارفات و نوستالژیا. مثلا ً همین کافی ست که از همه ی ِ کسانی که این روزها در سوگ تئاتر پارس چیزی گفته اند پرسید "آخرین بار کی به تئاتر ِ پارس رفته بودید؟" (قول می دهم تنها دو عدد ِ اول ِ تاریخ آن سال را می شود با قطعیت 1 و3 دانست و سومین مطمئنا ً رقمی بزرگتر از 6 نیست!) واقعیت این است که تئاتر پارس خرابه ای بیش نیست؛ ضمن اینکه در نامربوط نقطه ی ِ شهر تهران واقع شده است. تماشاگر ِ تئاتر ـ یا دست ِ کم تماشاگرانی که به تئاتر ِ شهر می روند ـ هرگز پا به آن جا نمی گذارند. باز سوآل این است: آیا هیچ وقت تلاش کردیم تماشاگران را به آن جا جذب کنیم؟ جز گروه ِ بازی کدام یک از ما حاضر بود نمایشش را به جای ِ تئاتر ِ شهر در تئاتر ِ پارس اجرا کند. اینکه محمود عزیزی و مجید جعفری هم در لاله زارکار کردند در حد ِ شغل ِ اداری شان مطرح است. نوستالژیای ِ "تئاتر ِ لاله زار" هم چیزی بیش از تعارفات ِ توافق شده نیست. به عنوان ِ تاریخ مهم است اما ربطی به تئاتر ِ امروز ِ ایران ندارد و اهمیت اش در حد ِ اهمیت ِ گارهای ِ زیبای ِ قجری در ترافیک ِ شهری ی ِ امروز ِ تهران است! این به این معنا نیست که باید اجازه داد تئاتر ِ پارس را ببندند.
به نظر من امروزه بهترین راه برای ِ سر و سامان دادن به وضعیت ِ تئاتر ِ ایران باز اندیشی در کارکرد و ساختار ِ خانه ی ِ تئاتر به مثابه ی ِ نهاد ِ صنفی ی ِ تئاتر است تا بدین طریق بتوان در وحله ی ِ نخست به یک ارزیابی ی ِ درست و منطقی از توان و انتظارات ِ تئاتر ِ ایران رسید و بر اساس آن و با تکیه بر قدرت ِ جمعی، مدیریت ِ دولتی ی ِ تئاتر را از طریق ِ قانونی و اداری موظف به بذل ِ توجه به ملزومات ِ حرفه ی ِ تئاتر و نیازهای ِ هنرمندان کرده، همه ی ِ توافقات ِ محصله را به ثبت ِ قانونی رساند. من در جلسات عمومی ی ِ خانه ی ِ تئاتر ـ حتا در همان اوج امیدواری ی ِ ملت به دوم خرداد ـ از دوستان و همکاران خواهش کردم همه ی ِ راه کارهای ِ به دست آمده را ثبت کنند؛ چرا که بیش تر اقدامات ِ صورت گرفته بر اساس ِ توافقات ِ شفاهی مابین ِ هیات مدیره ی ِ خانه ی ِ تئاتر و مجید شریف خدایی بود. همان موقع گفتم که بنده چندان به استمرار ِ وضع کنونی امید ندارم و اگر ثمره ی ِ این دوره از لحاظ ِ قانونی به عنوان ِ حق ِ مسلم ِ تئاتر ثبت نشود، هر لحظه پس از دوره ی ِ آقایان ِ به اصطلاح اصلاح طلب هر کس می تواند در دکان تئاتر را مجددا ً تخته کند و ما به سال های ِ پیش از دوم ِ خرداد پرتاب شویم. ولی آن روزها انگار همه مطمئن بودند که آن وضعیت برای ِ همیشه پایدار خواهند ماند. یا حرف مرا به عنوان ِ اراجیف ِ پسر بچه ای بیست و دو ـ سه ساله نشنیده گرفتند.
هنوز هم بر این عقیده ام که فرصت از دست نرفته و خانه ی ِ تئاتر می تواند پیش از بدتر شدن وضعیت، در راه ِ اصلاح و تثبیت ِ وضعیت ِ تئاتر اقدام کند. و البته پیش از مرگ ِ سهراب دنبال ِ نوشدارو بگردد. بررسی و یافتن ِ نقاط ِ ضعف ِ تئاتر هم یکی از مسئولیت های ِ خانه ی ِ تئاتر است. اگر خانه ی ِ تئاتر در همان ابتدای ِ تاسیس دنبال ِ انتقال ِ مالکیت ِ اداره ی ِ تئاتربه خود ِ تئاتر بود، یا ثبت اش به عنوان گنجینه ی ِ ملی، درست اندی مانده به جشنواره ی ِ فجر ـ که غالب ِ نمایش هایش در همین اداره ی ِ تئاتر ساخته می شوند ـ حکم ِ تخلیه آن صادر نمی شد. اداره ی ِ تئاتر بر خلاف ِ تئاتر ِ پارس شریان ِ حیاتی ی ِ تولید ِ تئاتر در ایران است. همین جا باز می بینیم که احساسات و نوستالژیا بیش از واقع بینی در واکنش ِ اهل ِ تئاتر دیده می شود. مسعود بهنود اشکالی ندارد که برای ِ لاله زار نوستالژک شود ولی بچه های ِ تئاتر برای ادامه ی ِ کار به محل ِ تمرین احتیاج دارند و حتا همین ساختمان ِ نیمه مخروبه ی ِ اداره ی ِ تئاتر هم غنیمت است.
دوستان باور بفرمائید، بازگرداندن ِ تاریخ به عصر ِ مغول کار ِ ساده ایست. تاریخ ِ معاصر این را ثابت کرده است. اما هنوز خیلی دیر نشد. با همین امکان و آزادی ی ِ اندک ِ بدست آمده و باقی مانده در این سال هامی توان به تدابیری اندیشید که در روزهای ِ بد و بد تر حافظ ِ حرفه ی ِ تئاتر باشد.

السینور
16 دسامبر 2004

Labels: , ,

Monday, December 20, 2004

Stealing books is always an exciting career. But some people seem to not really care about the books. Thay just want to make money.selling rare books stolen from Denmark’s Royal library which were worth 12 million kroner. These should be panished twice; once for the rheft and once for insulting books.

Friday, December 17, 2004

"You cannot speak of reason to the Dane, And loose your voice", says King Claudius in Hamlet.
"Police in Århus will no longer disclose the ethnic or racial background of area convicts." Danes normally make joke of peopel from Århus, but it seems that those guys are more witty and wiser than samrt-ass joke-maker. At least they understand that "official statistics are no help to us" and it has come to their attention that "other parameters, such as social and economic status, are of greater relative importance." I think we better send Bertle Haarder and Copenhagen police chif to Århus to educate a bit.

Thursday, December 16, 2004

Poor women. It is not just that "only one tenth of the Danish millionaires’ club members are women." I fully feel there pain. Poor millioner ladys!

Wednesday, December 15, 2004

Imagine how it would be when Google adds major libraries to its database. Will anyone buy books anymore. Will anyone reads the online books? It is imposible to read serious stuff on the screen. Nor is it funny to print them out. I wanna have and read "books."

Tuesday, December 14, 2004

France is also having the same struggle as Denmark, trying to remind Imams that we are in the year 2004. However it seems that there is a stronger reaction towards Islam in France since they have "expelled several imams for preaching contrary to French law."
By the way, what the fuck do I care for what European countries do to the Imams? I mean, go get a life boy!

Monday, December 13, 2004

I am a bit puzzled. The Muslim groups accused the DR and TV2 of blasphemy and then the Socialist People's Party sugests to remove the blasphemy law from the Danish constitution on grounds of freedom of speech. Hey, those guys were talking from Islamic poit of view!! Come on. I think you should remove the extremists first.
However it is just lovely that Danish government sends trops to "librate" Iraq and here the cosntitution act is talking of blasphemy, "which dates back to the 17th century.” I'm flaterd!

ANAGRAMS (41)

You are my ash
Buried in the wind
Before I die.

Labels:

Cubic


ANAGRAMS (40)

Beyond fear
On a dewed web
A spider suicide-attacks eagles
Behind the web
Nestles a sweated fear
That spider-webs tigers
Peace is a blind spider on the wane
Weaving hope and tremble
Against impregnable night.

Labels:

Sunday, December 12, 2004

Do you want toRun for election? in Ukraine? Just watch out what you are eating or your "appearance changed almost overnight!"

This is how TV works in Afghanistan today. Just imagine the cameraman walking towards the TV station to hand over the latest news he recorded, because he has not got a car!
The film American Beauty has a cool website. I just saw it. It is a kind of unusual for Hollywood stuff, a bit too experimental I guess.

Friday, December 10, 2004

The game is getting complicated. Which side should one take when even Imam Abu Laban is against the Danish right wing goverment?

Thursday, December 09, 2004

"Best country for education." That's what many call Denmark. Because the state gives you money. That's it. But my dear son you are the only one who knows how fucked up the level of knowledge is in Danish "academia"!

Don't you wanna marry? I mean, just wait a minute. This shit ain't funny, but I have to say that again we are confronted with a Western sentimentalism which doesn't know shit about the matter. The girl, the victem of the story is fully of the same caulrure which victemized her. She aparently doesn't has any objection against her own fucked up culture. She just does not like the husband.
So isn't she part of th eproblem herself? And as this is a matter of tradition, isn't the stupid father as victem as the girl?
Oh fuck it. This shit sounds too much like "home", just don't wanna think of it. Fuck all the traditions!

Tuesday, December 07, 2004

ANAGRAMS (39)

Not even darkness is dark enough to get lost within it.
"Where are we?"
Nor is light bright enough to blind me.
"Where are you?"

Labels:

ANAGRAMS (38)

I slept with a girl that was a boy
and woke up in a day which was a night.
My tiny victories lie in my displaceabilities:
Getting defeated even before being in a fight.
I bough a bottle of vodka which was water
and got a daughter that is my mother.
My tiny happinesses lie in my misconceptions:
Being lost inside my brain in search of my father.

Labels:

ANAGRAMS (37)

I miss to make myself a misfit
I miss to fit
I miss the misfit.

Labels:

Monday, December 06, 2004

واقعاً شرم آور است که حضرات می خواهند هنرمندان را از اداره ی ِ تئاتر بیرون کنند. آن هم با حکم ِ تخلیه. یعنی حتا ساختمان ِ فکسّنی ی ِ اداره تئاتر هم مال ِ تئاتر نیست. یعنی اینکه نه تنها هیچ ساختمانی به تئاتر اختصاص داده نمی شود یا برای ِ تئاتر ساخته نمی شود بلکه همین مکان ِ موجود هم که فی لواقع خرابه ای بیش نیست دارد به هر بهانه ای از تئاتر دریغ می شود.

Thursday, December 02, 2004

Beware what you are pissing at when you use the men room. It might be the most influential modern artwork of all time.
Now that we are in the men room let me talk about some of my observations. Danish companies love to name themselves like Dan+something. Like most of the hand driers in the public bathrooms are called Dandrier. I saw a urinal in Holstebro called Uridan! I'm dead serious; it's not a joke. The thermostat in my own bathroom is called Danmixa.
One funnier thing: There is a kind of net, put in the bottom of the urinal to prevent the solid objects to inter the trap. It is made of plastic and has a brand which I guess reads "Sven Hansen, exclusive product!" Guess the guy didn't foresee that everyone's gonna piss on his "exclusive product" and his name all the day long.