عمران صلاحی مرد. حالا همه ی ِ مردگان در گورستان میخندند

سال ها پیش، گاهی می رفتم دیدن عمران صلاحی در اداره ی ِ سروش. صلاحی هنوز کارمند تلویزیون بود و در سمت ِ مسئول ِ کتابخانه در آن جا کار می کرد. یک روز یکی از شعرهایش را برایم خواند؛ یک قطعه ی ِ طنز. انگار از دهن و قلم ِ لق ِ بنده خبر داشت؛ گفت: "ور نداری این رو یه جا به اسم ِ ما چاپ کنی، کار دسّمون بدی!" به شوخی گفتم:"نه تا وقتی که شما زنده هستین!" الوعده وفا. این هم شعری که عمران صلاحی آن روز برایم خواند:

پرچم ِ ایران که می باشد سه رنگ

رنگ هایش را ز هم وا کرده اند

سرخ را وقف ِ شهید ِ کیر ِ خر

سبز را هم شال ِ ملا کرده اند

از سفیدش ساخته عمامه ها

کله ی ِ خر توی ِ آن جا کرده اند

با گریس و وازلین و واسکازین

چوب ِ آن را نیز در ما کرده اند